انتخابات و بیعت حمایت

فرهنگ سیاسی اسلام سرشار از آموزه های همگرایی و همسویی میان دولت و ملت است. امت در نظام اسلامی شهروندان متعهد و مسئول در برابر خدا ، خلق و دولت هستند.

به این معنا که هم می بایست پاسخ گوی نگرش ها و رفتارهای خویش در برابر خداون باشند و هم نسبت به دیگر شهروندان و بلکه دیگر انسان ها مسئول رفتار خویش هستند که ظلم و ستمی در حق دیگری نکنند و یا منکر و زشتی را انجام ندهند و نابهنجاری را مرتکب نشده و یا آن را گسترش ندهند و هم در برابر دولت اسلامی و نظام ولایی همان نیز مسئول هستند.

آموزه های اسلامی آموزه های اجتماعی و سیاسی است و بسیاری از اعمال عبادی صرف نیز به شکلی اجتماعی و سیاسی است. از این روست که نماز جماعت بر نماز فردی و تنهایی مقدم شده است و آثار و برکات آن نیز بسیار است؛ زیرا حضور در جماعات موجبات همگرایی و هم سویی اجتماعی را فراهم می آورد.
برخی از اعمال نقش و کارکرد سیاسی آن افزون تر از نقش عبادی آن است. از این جمله می توان به نماز جمعه و حج یاد کرد. در گذشته حضور در نماز جماعت مساجد جامع شهر به معنای بیعت شهروندان با دولت اسلامی به شمار می آمد. این کار کرد برای نماز جمعه به شکل کامل و تام و تمام معنا می یافت. از این روست که در زمانی که حکومت اسلامی در اختیار طاغوت و خلافت سلطنتی قرار داشت امامان معصوم از حضور شیعیان در نماز جمعه باز می داشتند؛ زیرا حضور در این نماز به معنا و مفهوم پذیرش حاکمان جور و طاغوت و به نوعی بیعت مداوم هفتگی با دولت بوده است.
کارکرد سیاسی حج نیز این گونه بود؛ هر چند که در اندازه نماز جمعه نبوده است و به معنای بیعت خاص به شمار نمی رفت؛ بلکه حج کارکردی عام تر داشته است و به معنای بروز و ظهور قدرت اسلام و تاکید بر همگرایی امتی بوده است که از تنوع قومی و فرهنگی بسیاری برخوردار بودند. حضور در جمعیت حج به دولت این فرصت را می دهد تا فرهنگ جامع تر را بر خرده فرهنگ چیره سازد و با حفظ برخی از خرده فرهنگ های مثبت به دگرگون برخی دیگر که آثار و کارکردهای منفی دارد بپردازد.
کارکرد حج از این رو بیش تر می تواند اجتماعی و فرهنگی باشد ولی این بدان معنا نخواهد بود که کارکردهای سیاسی عام آن را نادیده بگیریم ؛ زیرا کارکردهای حج سیاسی به معنای تاثیرگذاری بر روابط بین المللی خواهد بود. دولت هایی که در اندیشه تشتت امت و نفوذ بر آن هستند با حضور انبوه امت همرنگ و هم سو و هماهنگ خود را به کناری می کشند و تحت تاثیر روانی این حضور خواهند بود. البته این به شرطی است که با مدیریت هدفمند این حج برگزار شود.
در هنگام اشغال عراق در آغاز سده بیست میلادی از سوی انگستان ، هنگامی که یکی از مسئولان سیاسی از مسئول نظامی درباره صداهای که از ماذنه مساجد بر می خاست پرسید: این سر و صداها برای چیست؟ وقتی که جواب مسئول نظامی را شنید که این ها برای اجتماعات عبادی ایشان است. گفت که اجازه بدهید هر چه می خواهند اذان بگویند که این برای سیاست کشور ما خطری ندارد.
اما اگر مدیریت درست وجود داشت شاید این گونه نمی اندیشید و این اذان که در آن به اقامه نماز و بندگی خدا و مقدم داشتن پیامبر(ص) بر هر دین و پیامبری دیگر بود، می بایست خود امواج شورش و خیزش اسلامی را فراهم می آورد و برای دولت کافر انگستان خطرساز می بود؛ زیرا اقامه دین و اسلام و مقدم داشتن پیامبر(ص) که در اذان آمده است چیزی جز رهایی از سلطه بیگانگان و طاغوتی کافر و جائر نبود و نمی بایست دولت کافر احساس بی خطری نسبت به آن داشته باشد.
هم چنین است مساله حج و کارکردهای آن در روابط بین الملل ؛ زیرا این حضور عظیم و میلیونی از سوی گروه های قومی و فرهنگی متدین به اسلام و شهروندان امت به معنا و مفهوم آن بوده است که می بایست از آن بترسند و ارهابی که در آیات بدان اشاره شده را ایجاد کند.مشکل آن است که در حال حاضر نظام ولایی کنار نهاده شده است و هنوز اشکال دیگر نظام خلافت سلطنتی در جامعه اسلامی حاکم است و حتی کافران بر بسیاری از بلاد و کشورهای اسلامی حاکم و چیره شده اند.
به سخنی دیگر این انبوه زوار حسین (ع) که در اربعین آن حضرت در سال ۸۶ خورشیدی به بیش از ۹ تا ۱۲ میلیون نفر رسیده است می بایست آمریکایی ها را از کشور بیرون می ریخت و ارهاب و ترس در دل های ایشان می انداخت و موجبات فرار ایشان را فراهم می آورد. اما چه شد که این گونه این امواج عظیم همانند آن اذان و حج بی خطر شده است و چون کبریت بی خطر عمل می کند؟
بی گمان پاسخی که یکی از سربازان نادر داده است شاید به این معنا و رسیدن به حقیقت کمک کند. نادر هنگامی که سرباز پیر را دید که در برابر افغانی های متجاوز به رشادت تمام می جنگد گفت : در زمان شاه سلطان حسین عباسی کجا بودی که دویست هزار نفر بر لشکر میلونی عباسی چیره شد؟
وی در پاسخ گفت: آن روز نادری نبود تا مرا مدیریت کند .
اکنون این امواج خروشان حاجیان و زوار حسین این گونه بی مدیریت هستند و کسی نتوانست از آن ها بهره برداری سیاسی کند و ملت های عراق و فلسطین و افغانستان و دیگر ملت های اسلامی را از استکبار آمریکای و تجاوز غربیان کافر نجات و رهایی بخشد. این جاست که مساله مدیریت و اهمیت و آثار آن روشن می شود و این که چگونه فقدان ولایت و نظام ولایی موجب شده است که ملت ها و امت ها نتوانند به آرامش و آسایش دست یابند و تحت سیطره آمریکایی ها و غربیان کافر بمانند.
نقش سیاسی انتخاب
در اسلام همواره مساله بیعت با حاکمان به عنوان آموزه ای دستوری مطرح بوده است. بیعت به اشکال و اقسام و کارکردهای مختلف انجام می شد. گاه به شکل بیعت حمایت و گاه اطاعت و گاه دیگر برای امور دیگری بوده است.
در نخستین بیعت مسلمانان مدینه پذیرفتند که پیامبر ولی امر ایشان شود و دولت مدینه را ایجاد و برقرار کند. در موارد دیگر بیعت اطاعت انجام شد.
در بیعت زنان هدف و کارکرد عمل به آموزه های قرآنی بوده است و به ظاهر کم تر کارکرد سیاسی داشته است ولی اگر به خوبی به مفاد بیعت که در آیات قرآن آمده است توجه شود دانسته می شود که هدف از آن تاکید بر هنجارهای اجتماعی بوده است و درحقیقت امنیت اجتماعی جامعه به عنوان یک کارکرد سیاسی برای پیامبر مطرح بوده است. آن حضرت (ص) می دانست که زنان می توانند با رفتارهای خویش امنیت اجتماعی را به خطر افکنند و موجبات تباهی امت و همه آثار و برکات حضور دین شوند. از این روست که با بیعت خاص از آنان می خواهد تا با هنجارهای اجتماعی جامعه را در امنیت قرار دهند و سلب امنیت نکنند.
آن حضرت (ص) در جنگ ها و موارد دیگری نیز بیعت می گرفت که بیعت با کارکردهای خاص بوده است. این گونه است که جامعه از خطر دشمن درون حفظ می شد و نفاق و دشمنان درونی تضعیف می شدند.
بیعت هفتگی آن چنان مهم بود که هر هفته به شکل حضور در نماز جمعه انجام می شد و کسی که در نماز جمعه شرکت نمی کرد منافق شمرده و از جامعه و شهروندی طرد می شد . از طرد از سوی امت انجام می شد و مردمان با او به عنوان شهروندی سالم و مومن برخورد نمی کردند. در نماز جمعه حضور مسئول حکومتی با سلاح و قدرت (نماد سیاست ) می ایستاد و خطبه و نماز را اقامه می کرد. این گونه است که هر هفته متینگ سیاسی انجام می شد.
در آن دوره بیش ترین کارکرد در عرصه سیاست بین الملل را حج داشت؛ زیرا حضور انبوه مومنان دشمنان پیرامونی را به وحشت می افکند.
در زمان ما این بیعت به اشکال دیگر نیز انجام می شود . حضور در راهپیمایی ها و تظاهرات میلیونی از چنین کارکردی برخوردار می باشد و در حقیقت بیعتی حمایت و اطاعت را بازگو می کند.
حضور در انتخابات افزون بر جنبه مشارکت شهروندان در ساخت و ساختار قدرت این امکان را می دهد تا دولت با نمایش قدرت بیعت کنندگان در این آزمون دشمنان را به وحشت و هراس افکند. این مساله از این رو در حکم بیعت حمایت از سیاست های کلان دولت اسلامی است. بنابراین کارکرد بسیاری خوب و مناسبی در سطح داخلی و بین المللی دارد.