اعمال بهشت آفرین

انسان چگونه می‌تواند بهشتی شود؟ بر اساس تعالیم اسلام ، انسان به وسیله ایمان و اعمال صالح و خیر می‌تواند خود را بهشتی کند. (سوره عصر). در این باره پیامبر(ص) می‌فرماید: مَنِ‌اشتاقَ اِلَى الجَنَّهًِْ سارَعَ فِى الخَیراتِ؛ هر کس مشتاق بهشت است براى انجام خوبى‌ها سبقت مى گیرد. (بحارالانوار، ط- بیروت، ج ۷۴‌، ص ۹۴)
اما برخی از اعمال صالح و خیر عبارتند از:
۱. مخالفت با هواهای نفس و تقوا: امام صادق(ع) در پاسخ به این سؤال که راه رسیدن به آسایش چیست؟ فرمودند: مخالفت با هوا و هوس. عرض شد: پس، چه وقت انسان به آسایش مى‏رسد؟ فرمودند: در نخستین روز ورودش به بهشت.(تحف العقول ص ۳۷۰)
۲. صداقت، وفا، ادای امانت‌، حیا‌، عفت، خودداری: پیامبر(ص) می‌فرماید: اضْمَنُوا لِی سِتّاً مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَضْمَنْ لَکُمُ الْجَنَّه اصْدُقُوا إِذَا حَدَّثْتُمْ وَ أَوْفُوا إِذَا وَعَدْتُمْ وَ أَدُّوا إِذَا اؤْتُمِنْتُمْ وَ احْفَظُوا فُرُوجَکُمْ وَ غُضُّوا أَبْصَارَکُمْ وَ کُفُّوا أَیْدِیَکُمْ؛ شش چیز را براى من ضمانت کنید تا من بهشت را براى شما ضمانت کنم، راستى در گفتار، وفاى به عهد، بر گرداندن امانت، پاکدامنى، چشم بستن از گناه و خودداری و نگه داشتن دست از غیرحلال. (کنز الفؤاد ج ۲، ص ۱۱- نهج‌الفصاحه ص ۲۱۶، ح ۳۲۱)
۳. گشاده‌رویی، نرم زبانی، مهربانی ، بخشندگی : امام صادق(ع) می‌فرماید: إِنَّ لِأَهْلِ الْجَنَّهِ أَرْبَعَ عَلَامَاتٍ وَجْهٌ مُنْبَسِطٌ وَ لِسَانٌ لَطِیفٌ وَ قَلْبٌ رَحِیمٌ وَ یَدٌ مُعْطِیَه؛ بهشتى ‏ها چهار نشانه دارند: روى گشاده، زبان نرم، دل مهربان و دستِ‌دهنده.(امالی، طوسی، ص ۶۸۳ ، ح ۱۴۵۴ – مجموعه ورام، ج ۲، ص ۹۱؛ و نیز شبیه این حدیث در اختصاص، ص ۳۳۵ )
۴. آبروداری: پیامبر(ص) می‌فرماید: مَن رَدَّ عَن عِرضِ اَخیهِ المُسلِمِ وَجَبَت لَهُ الجَنَّهُ اَلبَتَّهَ؛ هرکس آبروی مؤمنی را حفظ کند، بدون تردید بهشت بر او واجب می‌شود. (ثواب الاعمال و عقاب الاعمال ص ۱۴۵؛ جعفریات ص ۱۹۸)
۵. یاری مظلوم: پیامبر(ص) می‌فرماید: مَنْ أَخَذَ لِلْمَظْلُومِ مِنَ الظَّالِمِ کَانَ مَعِی فِی الْجَنَّهِ مُصَاحِبا؛ هر کس داد مظلوم را از ظالم بگیرد، در بهشت با من یار و همنشین باشد. (بحارالانوار، ط- بیروت، ج ۷۲، ص ۳۵۹، ح ۷۴)
۶. انفاق و گشاده‌رویی و انصاف: امام علی(ع) می‌فرماید: ثَلَاثٌ مَنْ أَتَى اللهَ بِوَاحِدَهٍ مِنْهُنَّ أَوْجَبَ اللَّهُ لَهُ الْجَنَّهَ الْإِنْفَاقُ مِنْ إِقْتَارٍ وَ الْبِشْرُ لِجَمِیعِ الْعَالَمِ وَ الْإِنْصَافُ مِنْ نَفْسِهِ؛ هر کس یکى از این کارها را به درگاه خدا ببرد، خداوند بهشت را براى او واجب مى‌گرداند: انفاق در تنگدستى، گشاده‌رویى با همگان و رفتار منصفانه.(کافی، ط-الاسلامیه، ج ۲‌، ص ۱۰۳‌، ح ۲)
۷. سبقت در آشتی: امام حسین(ع) می‌فرماید: أَیُّمَا اثْنَیْنِ جَرَى بَیْنَهُمَا کَلَامٌ فَطَلَبَ أَحَدُهُمَا رِضَى الْآخَرِ کَانَ سَابِقَهُ إِلَى الْجَنَّهًْ؛ هر یک از دو نفـرى که میان آنها نزاعى واقع شود و یکـى از آن دو رضایت دیگرى را بجـویـد، سبقت گیـرنـده اهل بهشت خـواهـد بــود.(کشف الغمه، اربلی ، ط-القدیمه، ج ۲‌، ص ۳۳)