استغاثه به خدا

یکی از روش‌های بهره‌گیری از نعمت‌های خدا و رهایی از بلا و مصیبت استغاثه به خدا است. یکی از صفات خداوند و نام‌های الهی غیاث المستغیثین است. در ترجمه‌ها به عنوان فریادرس فریادخواهان آمده است.
واژه «غیث» به معنای باران نم نمی ‌است که می‌بارد و بدون هیچ خسارت و زیانی جذب زمین می‌شود و زندگی و حیات را به زمین و زمان می‌دهد.
خداوند می‌فرماید: وَهُوَ الَّذِی یُنَزِّلُ الْغَیْثَ مِن بَعْدِ مَا قَنَطُوا وَیَنشُرُ رَحْمَتَهُ وَهُوَ الْوَلِیُّ الْحَمِیدُ؛ و اوست کسى که باران را- پس از آنکه [مردم‏] نومید شدند- فرود مى‏آورد و رحمت خویش را مى‏گسترد و هموست سرپرست ستوده. (شوری، آیه ۲۸).
در آیات قرآن، «مطر» به باران‌های تند گفته می‌شود؛ در عین حال واژه «مطر» تنها به معنای عذاب الهی آمده است.(اعراف، آیه ۸۴، فرقان، آیه ۴۰ )
اصولا کسانی که در بیابان زندگی می‌کنند، چشم انتظار باران حیاتی هستند که بدون سیل و خسارت و زیان ببارد و تشنگی را از لب و جان انسان‌ها و جانوران بزداید و آبی به زمین برساند و آبادانی و زندگی را موجب شود و رستاخیزی برای گیاهان باشد.
دست‌های اهل بیابان همواره به سوی خدایی است که باران رحمت خویش را در قالب باران(غیث )بفرستد. بنابراین، استغاثه یعنی طلب باران نم نمی‌که سودی بی‌زیان داشته باشد و فریادهای تشنگان را به آبی فرو نشاند و دیدگانشان را به بشارتی روشن گرداند.
در آیات قرآن از مومنان خواسته شده تا استغاثه کنند تا خداوند به آنان پاسخ مثبت دهد، همچنانکه در جنگ‌ها دعا کردند و خداوند به آنان پاسخ داد: إِذْ تَسْتَغِیثُونَ رَبَّکُمْ فَاسْتَجَابَ لَکُمْ أَنِّی مُمِدُّکُم بِأَلْفٍ مِّنَ الْمَلآئِکَهِ مُرْدِفِینَ؛ به یاد آورید زمانى را که پروردگار خود را به فریاد مى‏طلبیدید، پس دعاى شما را اجابت کرد که: «من شما را با هزار فرشته پیاپى، یارى خواهم کرد.»(انفال، آیه ۹)
البته در قیامت برخی استغاثه می‌کنند و به جای باران مفید، آبی سوزان به آنان داده می‌شود که آسیب شدیدی به آنان می‌رساند، زیرا در دنیا استغاثه به خدا نداشته و کفر می‌ورزیدند. خداوند می‌فرماید: «و بگو: حق از پروردگارتان [رسیده‏] است. پس هر که بخواهد بگرود و هر که بخواهد انکار کند، که ما براى ستمگران آتشى آماده کرده ‏ایم که سراپرده‏هایش آنان را در بر مى‏ گیرد و اگر فریادرسى جویند، به آبى چون مس گداخته که چهره ‏ها را بریان مى ‏کند یارى مى‏ شوند. وه! چه بد شرابى و چه زشت جایگاهى است.»(کهف، آیه ۲۹)